Tractus illiotibialis frictie syndroom

Anatomie

Het tractus illotibialis firctie syndroom is ook bekend als de runners knee. Wat maakt deze blessure zo kenmerkend voor hardlopers dat hij zelfs is genoemd naar onze lievelingssport? Om hier een antwoord op te geven beginnen wij bij de anatomie.

De medische naam van deze klacht geeft al een goed beeld wat er eigenlijk aan de hand is, tenminste als je deze naam kan ontcijferen.

Er loopt vanaf het bekken (het illium) een pees plaat (tractus) over de zijkant van het boven been helemaal tot aan het onderbeen (de tibia). Deze pees plaat heet dus de peesplaat van het bekken tot het onderbeen.  Vlak voor deze plaat vast hecht aan de buitenkant van het scheenbeen loopt hij ook over de knie. Daar zit een knobbel waar de pees overheen moet rollen. Als dit vaak en onder spanning gebeurt krijg je wrijving (frictie) wat op den duur klachten (syndroom) kan geven.

Deze klacht komt over het algemeen alleen voor op de knie. Dit komt doordat  deze peesplaat van het bekken naar de knie steeds smaller totdat hij over de zijkant van de knie een dikte van ongeveer een centimeter heeft. Hier wordt de druk die op deze plaat komt dus veel geconcentreerder dan bij het bekken en wordt de druk minder goed verspreid.

De reden dat deze pees overbelast heeft niet alleen te maken met de belastbaarheid van de pees maar ook met de spieren van de heup.

De belangrijkste taak van deze peesplaat is het horizontaal houden van het bekken. Zodra je het linker been optilt zal het bekken links naar beneden willen zakken omdat de zwaartekracht er aan trekt. Als we hardlopen en je maakt een landing is deze kracht nog groter omdat je met een grotere snelheid op het been land.

Een van de weinige spieren die ervoor zorgt dat wij het bekken recht houden is de tensor faccia late (de tractus spanner) en die trekt weer aan de tractus. Als je dus niet voldoende spierkracht in je heupen hebt komt er meer kracht te staan op deze peesplaat en zal deze eerder overbelasten.

Klachten

De voornaamste klacht die wij horen is pijn. En dan voornamelijk pijn niet zo zeer bij het lopen maar vooral daarna.

  • Start stijfheid
  • Pijn bij opstaan vanuit een stoel
  • Pijn bij knielen
  • Pijn bij beginnen met lopen
  • Pijn na een training

Als de klacht lang genoeg aan houd zullen de klachten ook heftiger worden en kan men zelfs pijn krijgen tijdens het lopen zonder dat deze afneemt en kunnen de klachten constant van aard worden.

Oorzaken

Deze klacht is een hardlopers blessure die wij voornamelijk 1 a 2 maanden na de start van het hardloop seizoen en het lekkere weer veel zien. Het is dus echt een klassieke overbelastingsklacht.

Zodra je de knie buigt zal deze pees over de knie rollen en dit geeft normaal geen klachten. De pees is immers sterk genoeg om dit aan te kunnen.

Wat veel hardlopers doen na de winter is direct beginnen met hardlopen op het zelfde niveau als voor de winterstop. Waar deze mensen vaak niet aan denken is dat het niveau voor de winter is opgebouwd met een heel seizoen hardlopen en trainen. Zelfs als je een paar weken niets hebt gedaan gaat je belastbaarheid al achteruit, kan je na gaan hoe dat is na de herfst en de gezellige wintermaanden.

Testen

Er zijn een aantal testen die je kan doen om erachter te komen of je last hebt van de tractus illiotibialis. De drie belangrijkste testen zijn.

  • De test van Renn
  • De test van Ober
  • De Hurdel step

De test van Renn is een provocatie test van de peesplaat op de plek waar hij over de knie rolt.

Je begint met gebogen knie en plaatst je duim aan de buitenkant van de knie op de zijkant en drukt hard op de knie. Vervolgens strek je de knie. Als de knie ongeveer 30 graden gestrekt is rolt de peesplaat onder de duim door. De test is positief als je de herkenbare pijn voelt.

De test van Ober is een lengte test voor de peesplaat.

Je gaat op de zij liggen met het aangedane been boven. Je trekt je onderste been op en laat je aangedane been met gebogen knie en gestrekte heup doorzakken. De test is positief als de knie van het aangedane been niet op de bank komt.

De hurdle step test is een test om te zien of de spieren in de heup sterk genoeg zijn om het bekken te stabiliseren.

Ga voor een spiegel staan met een stok in de nek. Til een been op tot deze ter hoogte van de knie is en doe alsof je over een klein hekje stapt. Tik de grond aan met de teen en haal het been terug net alsof je weer terug stapt over het hekje. Deze test is positief als je ziet dat de stok niet horizontaal blijft of als je niet in staat bent om deze test uit te voeren.

Gevolgen

De gevolgen van de runners knee zijn over het algemeen niet heel groot. Omdat deze aandoening “self limiting” is gaan de klachten over het algemeen vanzelf over. De grootste impact is dus op je training. Je zal je training op een laag(er) pitje moeten zetten tot je voldoende hersteld bent. Dit duurt over het algemeen 6 tot 8 weken voor de pees hersteld is.

Behandeling

Na deze 6 tot 8 weken is je knie dan wel hersteld. Daarna moet je er echter rekening mee houden dat je eerst rust  hebt moeten nemen om de irritatie te laten herstellen. Dat betekend vervolgens dat je je weer training rustig moet opbouwen. De belangrijkste punten zijn.

Herstel

  • Ongeveer 6 weken relatieve rust
  • Rekken of masseren van de pees plaat om wrijving te voorkomen
  • Stimuleren van herstel d.m.v. rekken en evt. behandeling bij de therapeut

Optrainen

  • Soepel houden van de peesplaat en spieren om nieuwe wrijving te voorkomen
  • Rustig opbouwen van duur loopjes
  • Snel opbouwen van de kracht en stabiliteit van de heup en de knie

Dit artikel wordt u aangeboden door TrainExerciseRecover.

Wil je meer weten over gezond bewegen, het voorkomen of verhelpen van blessures of wil je professioneel advies van een fysiotherapeut kijk op www.trainexerciserecover.com en volg ons op facebook.

 

2017-11-06T04:28:34+00:00 Knie|